Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Έρανος Αγάπης 2014

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ  ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΑΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Προς
τον Ιερό Κλήρο
και τούς ευ­σε­βείς Χρι­στια­νούς
της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας

Α­γα­πη­τοί μου αδελφοί,
Πλη­σιά­ζει η με­γά­λη εορτή των Χρι­στου­γέν­νων. Οι καμ­πά­νες των εκ­κλη­σι­ών θα ηχήσουν χαρ­μό­συ­να. Ο ευσεβής λα­ός θα πορευθεί στους Ιερούς Να­ούς. Ο χρι­στι­α­νι­κός κό­σμος θα ε­ορ­τά­σει και πά­λι το μέ­γι­στο γε­γο­νός της παγ­κο­σμί­ου Ι­στο­ρί­ας. «Ο Χρι­στός επί γης». «Ο υψηλός Θε­ός», όπως ψάλ­λει ο ιερός ποι­η­τής του Α­κα­θί­στου ‘Υμνου, «ε­πί γης εφά­νη τα­πει­νός άν­θρω­πος βου­λό­με­νος ελ­κύ­σαι προς το ύψος τούς αυτώ βο­ών­τας αλ­λη­λού­ϊ­α». Ή, όπως δι­δά­σκει ὁ στύλος της Ορ­θο­δό­ξου Εκ­κλη­σί­ας, ο Μέ­γας Α­θα­νά­σιος, «ο Θε­ός ε­γέ­νε­το άν­θρω­πος, ί­να τον άν­θρω­πον Θε­όν α­περ­γά­ση­ται».
Εί­κο­σι έ­να αι­ώ­νες έ­χουν πα­ρέλ­θει, α­φό­του ­γεν­νή­θηκε ο Χρι­στός, ο Λυ­τρω­τής του κό­σμου. Το γε­γο­νός ό­μως της γεν­νή­σε­ως του Χρι­στού δεν λησμονήθηκε και δεν θα λη­σμο­νη­θεί πο­τέ. Συγ­κι­νεί και δι­δά­σκει τις γε­νε­ές των αν­θρώ­πων. Άλ­λα α­στέ­ρια, κο­σμι­κά α­στέ­ρια, σβή­νουν. Το α­στέ­ρι ό­μως της Βη­θλε­έμ δεν θα σβή­σει πο­τέ. Θα ε­ξα­κο­λου­θεί να φω­τί­ζει πάν­το­τε τον κό­σμο.
Η Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α μας με τούς θε­σπέ­σιους ύ­μνους της μας κα­λεί να πα­νη­γυ­ρί­σου­με το μέ­γα γε­γο­νός : «Δεύ­τε ί­δω­μεν, πι­στοί, που ε­γεν­νή­θη ο Χρι­στός!». Ό­σοι πι­στεύ­ουν, θα με­τα­φερ­θούν νο­ε­ρά στη Βη­θλε­έμ για να ζή­σουν το κορυφαίο γεγονός της θείας Ενανθρωπήσεως· να συγ­κι­νη­θούν και να δι­δα­χθούν απ᾽ αυτό.
Σε σπή­λαι­ο γεν­νή­θηκε ο Σω­τήρ. Σε μι­κρή α­πό­στα­ση α­πό το κα­τά­λυ­μα αυ­τό του Υι­ού της Παρ­θέ­νου υ­πήρ­χαν τα σπίτια και τα μέ­γα­ρα των ι­σχυ­ρών, των πλου­σί­ων Ι­ου­δαί­ων. Κα­νένα σπίτι της Βη­θλε­έμ δεν ά­νοι­ξε. Αυ­τοί φά­νη­καν α­δι­ά­φο­ροι. Στη Βη­θλε­έμ ο Ι­η­σούς δεν βρή­κε στέ­γη. Τα τε­τρά­πο­δα ό­μως του σταύλου, τα άλογα ζώα, α­πο­δεί­χθη­καν σπλα­χνι­κό­τε­ρα των αν­θρώ­πων. Προ­σέ­φε­ραν τη φάτ­νη τους και με την α­να­πνο­ή τους θέρ­μα­ναν το θεί­ο βρέ­φος τη χει­μωνιάτικη ε­κεί­νη νύ­κτα.
* * *
Οι ευ­λα­βείς χρι­στια­νοί που α­κούνε, ό­τι κα­νέ­να σπί­τι τό­τε δεν ά­νοι­ξε, για να υ­πο­δε­χθεί τον Χρι­στό, ίσως ν᾽ α­γα­να­κτούν και να κα­τα­κρί­νουν τούς αφιλόξενους κατοίκους της Βη­θλε­έμ και ο κα­θέ­νας να λέ­ει μέσα του : «Χρι­στέ μου!  Πό­σο θα ή­θε­λα να ζού­σα στην ε­πο­χή σου. Θα ά­νοι­γα το σπί­τι μου, για να σε φι­λο­ξε­νή­σω. Θα ά­να­βα φω­τιά για να σε ζε­στά­νω. Θα σου προ­σέ­φε­ρα ρούχα για να σε ντύσω. Θα σε ­σκέ­πα­ζα μα τα πιο ζε­στά κλι­νο­σκε­πά­σμα­τα. Θα θυ­σί­α­ζα τα πάν­τα, ώ­στε, συ Κύ­ρι­ε, ο Λυτρωτής και Σωτήρας μας, να γίνεις δεκτός στη γη με τιμή και αγάπη».
Ο Χρι­στός ό­μως, α­γα­πη­τοί μου, ε­ξα­κο­λου­θεί και σήμερα να έρχε­ται κοντά μας. Ναι! Είναι παρών ανάμεσά μας. Ο Χρι­στός κα­τοι­κεί δί­πλα στο σπίτι μας, στην πο­λυ­κα­τοι­κί­α μας, στη γει­το­νιά μας, στην πό­λη μας, στην Ε­νο­ρί­α μας.    
Ο Χρι­στός ση­κώ­νει τις α­μαρ­τί­ες, τούς πό­νους, τις θλί­ψεις, τις δυ­σκο­λί­ες, τις δο­κι­μα­σί­ες, τις α­νάγ­κες και τα προ­βλήμα­τα ό­λων. Δι­ό­τι ό­λοι εί­ναι πλά­σμα­τά Του. Και Τον συ­ναν­τού­με και Τον βλέ­που­με στο πρό­σω­πο ό­λων ε­κεί­νων, πού πά­σχουν και υ­πο­φέ­ρουν.
• Εί­ναι οι α­δελ­φοί μας, πού φι­λο­ξε­νούν­ται στα Φι­λαν­θρω­πι­κά Ι­δρύ­μα­τα της Εκ­κλη­σί­ας μας.
• Εί­ναι οι συ­νάν­θρω­ποί μας, πού βρί­σκουν κα­θη­με­ρι­νά ένα πιά­το ζε­στού φα­γη­τού στα συσ­σί­τια των Ε­νο­ρι­ών μας.
• Εί­ναι οι πο­λύ­τε­κνες οικο­γέ­νει­ες με πο­λύ χα­μη­λό εισό­δη­μα, πού συν­θλί­βον­ται α­πό πο­λλές α­νάγ­κες.
• Εί­ναι οι ά­νερ­γοι πού στε­ρούν­ται πολ­λές φο­ρές και τα στοι­χει­ώ­δη.
• Είναι οι άρ­ρω­στοι, πού α­δυ­να­τούν ν᾽ α­γο­ρά­σουν τα φάρ­μα­κά τους.
• Είναι οι σπου­δα­στές μας ε­κεί­νοι, πού έ­χουν α­νάγ­κη α­πό βο­ή­θεια, γι­α να συ­νε­χί­σουν τις σπου­δές τους.
Ό­λοι αυ­τοί και πολ­λοί άλ­λοι συ­νάν­θρω­ποί μας πε­ρι­μέ­νουν την έμ­πρα­κτη α­γά­πη μας και τη βο­ή­θειά μας.
Μη λη­σμο­νού­με μια με­γά­λη α­λή­θεια : Ό­τι εί­μα­στε χρι­στια­νοί στον βαθ­μό πού α­γα­πού­με τους άλ­λους και πρω­τί­στως αυ­τούς πού υ­πο­φέ­ρουν. Που δυ­στυ­χούν. Πού στε­ρούν­ται.
Πάν­το­τε οι Χρι­στια­νοί έ­χου­με χρέ­ος να δεί­χνου­με στους άλ­λους πη­γαί­α, έμ­πρα­κτη και α­νι­δι­ο­τε­λή α­γά­πη. Προ­πάν­των ό­μως κα­τά τις με­γά­λες χρι­στι­α­νι­κές μας εορ­τές. Και κατ᾽ ε­ξο­χήν, κα­τά την Ε­ορ­τή των Χρι­στου­γέν­νων, που είναι Ε­ορ­τή της α­γά­πης, α­φού μας αποκαλύπτει το μυ­στή­ριο της α­γά­πης του Θε­ού προς τον άν­θρω­πο, και κα­λεί γι᾽ αυ­τό και ό­λους ε­μάς τους Χρι­στια­νούς να δεί­ξου­με έμ­πρα­κτα και τη δι­κή μας α­γά­πη προς τούς συ­ναν­θρώ­πους μας.
* * *
Τα έρ­γα της χρι­στι­α­νι­κής α­γά­πης υ­πη­ρε­τεί και ο Έ­ρα­νος της Α­γά­πης, που η Ι­ε­ρά Μη­τρό­πο­λή μας δι­ε­νερ­γεί κά­θε χρό­νο.
Χρέ­ος ι­ε­ρό έ­χου­με ό­λοι μας, ν᾽ αν­τα­πο­κρι­θού­με στο προ­σκλη­τή­ριο αυ­τό της έμ­πρα­κτης α­γά­πης, που μας α­πευ­θύ­νει κι ε­φέ­τος η μητέρα μας Εκ­κλη­σί­α.
 Συ­νερ­γεί­α α­πό ε­θε­λόν­τρι­ες κυ­ρί­ες των Ε­νο­ρι­ών μας θα σας ε­πι­σκε­φτούν στα σπί­τια σας και στα κα­τα­στή­μα­τά σας α­πό τις 14 έ­ως και τις 21 Δε­κεμ­βρί­ου και θα ζη­τή­σουν να προ­σφέ­ρε­τε ό,τι έ­χε­τε ευ­χα­ρί­στη­ση για την ε­νί­σχυ­ση των α­δελ­φών μας, που υ­πο­φέ­ρουν.  
Δεν α­γνο­ού­με, α­δελ­φοί μου, τις οι­κο­νο­μι­κές δυ­σκο­λί­ες, πού αν­τι­με­τω­πί­ζουν σή­με­ρα οι ελ­λη­νι­κές οι­κο­γέ­νει­ες, λό­γω της γε­νι­κό­τε­ρης κρί­σης, που ε­ξα­κο­λου­θεί να πλήττει την πα­τρί­δα μας. Γι᾽ αυτό ας προσφέρουμε ό,τι μπορούμε. Αυ­τό άλλωστε που έχει α­ξί­α ε­νώ­πιον του Θε­ού, δεν εί­ναι τι ή πόσα προσφέρουμε, αλ­λά η δι­ά­θε­ση της καρ­διάς μας με την ο­ποί­α προ­σφέ­ρου­με ο­τι­δή­πο­τε.
Ενι­σχύ­στε, σας πα­ρα­κα­λώ, ό­πως πάν­το­τε, με προ­θυ­μί­α και χα­ρά τον Έ­ρα­νο της Α­γά­πης και ο Θε­ός του ε­λέ­ους και της Α­γά­πης θα σας α­μεί­ψει πλου­σι­ο­πά­ρο­χα.
Σας εύ­χο­μαι ο Κύ­ριος και Θε­ός και Σω­τή­ρας ό­λων μας Ι­η­σούς Χρι­στός να ευ­λο­γεί τη ζω­ή σας, τις οι­κο­γέ­νει­ές σας και τα έρ­γα σας. Και να σας α­ξι­ώ­σει να πε­ρά­σε­τε τις ά­γι­ες εορ­τές των Χρι­στου­γέν­νων και του νέ­ου έ­τους με υ­γεί­α, ειρή­νη και πνευ­μα­τι­κή χα­ρά. 
Με πα­τρι­κή εν Χριστώ α­γά­πη

Ο Ε­πί­σκο­πός σας

†  Ο  ΝΕ­ΑΣ ΣΜΥΡ­ΝΗΣ ΣΥ­ΜΕ­ΩΝ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου